Stijn Thomas

Na de middelbare school ging ik architectuur studeren, omdat…

“ik meer wou doen dan kennis opnemen en reproduceren. Ik wou ook creëren. Na het vierde middelbaar ruilde ik het ASO al  in voor de kunstschool. Grafische vormgeving, reclame, productontwikkeling: aanvankelijk boeide me alles. Een inspirerende docent trok me uiteindelijk richting architectuur. Vooral die combinatie van creativiteit en techniek intrigeerde: iets bedenken én het ook echt maken.” 

Wat studeren in Diepenbeek zo bijzonder maakte, was…

“de warme campus in het groen, die bijna een kleine gemeenschap op zich was. Maar ook de opleiding zelf: met niet alleen aandacht voor ontwerpen, maar ook voor techniek. Architectuur is zoveel meer dan tekenen en maquettes maken.”

Mijn favoriete plekje op de campus, was …

“de ontwerpateliers, waar iedereen spontaan bij elkaar langsliep om elkaars werk te bewonderen. Je maakte een praatje, keek mee en leerde voortdurend van elkaar.”

De docent die mij het meest inspireerde, was ….

“eigenlijk waren het er twee. Guy Cleuren liet me groeien in de praktijkvakken. Joris Capenberghs opende mijn blik op erfgoed. Hij leerde me gebouwen niet alleen architecturaal, maar ook antropologisch te bekijken: welke betekenis dragen ze? Hoe verandert die door de tijd? En wat doen wij daar vandaag mee? Die blik neem ik vandaag nog steeds mee in mijn werk.” 

Als student was ik…

“gedreven, nieuwsgierig en gepassioneerd. Ik wilde de wereld van architectuur begrijpen, er mijn weg in zoeken en vooral: steeds beter worden in wat ik graag deed.”

Als er één ding is dat ik aan UHasselt geleerd heb, is het…

“kritisch leren kijken en denken. In een ontwerpopleiding leer je voortdurend vragen te stellen bij wat je maakt: En je leert ook om te gaan met kritiek, zelfs wanneer je zelf overtuigd bent van je idee. Dat schuurt soms, maar in dit vak moet je jezelf in vraag durven stellen om vooruit te komen.”

Hoe zou jij jouw job omschrijven in max. 5 zinnen?

“Erfgoedarchitectuur is ongelooflijk boeiend en dankbaar. Je probeert met de gebouwde omgeving iets te betekenen voor anderen. Het is een creatief beroep, maar tegelijkertijd ook veel breder: techniek, budgetten, regelgeving en administratie horen er allemaal bij. En het is verrassend communicatief. Op één dag sta je op de werf met een arbeider, zit je aan tafel met een burgemeester en overleg je even later met een advocaat. ”

Wat vind je het allerleukste / uitdagende aan die baan?

“Dat geen enkele dag hetzelfde is. Dat maakt het boeiend, maar soms ook erg pittig. Persoonlijk hou ik vooral van het sociale aspect: je werkt met mensen die allemaal hun eigen dromen, verwachtingen, beperkingen en – soms ook – verborgen agenda’s hebben. Samen moet je tot iets moois komen. Dat vraagt voortdurende dialoog, compromis en evenwicht, zonder je eigen uitgangspunten zomaar los te laten.”

De sleutel voor succes ligt volgens mij bij…

“blijven verwonderd zijn én jezelf in vraag blijven stellen. Ik ben nog steeds blij als een kind wanneer iets lukt, zelfs bij een klein detail. Tegelijk kijk ik kritisch terug: wat kon anders en beter? Wat ik tien jaar geleden maakte, zou ik vandaag soms anders aanpakken. Dat is niet erg. Het betekent dat je blijft groeien.”

Mocht je iets willen/kunnen terugdoen of teruggeven aan je alma mater: wat zou dit zijn?

“Mijn passie voor erfgoedarchitectuur doorgeven aan jonge mensen. Tonen dat erfgoed niet iets stoffigs of verouderd is, maar net heel actueel en boeiend. Studenten mogen me altijd bellen voor plannen, informatie of advies. Ook voor een gastcollege maak ik graag tijd. Zelf heb ik het grote geluk gehad dat er op beslissende momenten mensen waren die me iets lieten zien, een deur openden of me een richting wezen. Als ik dat voor iemand anders kan betekenen, heel graag.”